ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΔΡΙΑΝΗ ΔΡΑΜΑΣ

ΑΝΑΒΙΩΣΕ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΔΡΙΑΝΗ ΔΡΑΜΑΣ. ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΔΡΙΑΝΗΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ. ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΗΣ, ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΕΥΡΕΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΥ. ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ, ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ. ΕΥΧΗ ΟΛΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΣΜΟΣ.....ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.

 
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ STAR ΔΡΑΜΑΣ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΔΡΙΩΝΙΩΤΕΣ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΚΤΟΣ ΑΔΡΙΑΝΗΣ.

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ

24-12-2011 / 17:30' ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΔΡΙΑΝΗΣ

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΔΡΙΑΝΗΣ-ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΔΡΙΑΝΗΣ

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Το Σάββατο 24-12-2011 και ώρα 17:30’, ο Άγιος Βασίλης κάνει στάση στην κεντρική πλατεία της Αδριανής, για να μοιράσει δώρα και ζαχαρωτά στους μικρούς φίλους και τοπικά εδέσματα στους μεγάλους φίλους, υπό τους γιορτινούς ήχους της Φιλαρμονικής Αδριανής. Καλούνται όλοι οι φίλοι, μικροί και μεγάλοι να παρευρεθούν, για να υποδεχθούμε μαζί τον Άγιο Βασίλη.

Εκ μέρους του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αδριανής

Το Δ.Σ.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ κ.ΔΕΡΜΙΣΙΑΔΗ ΣΤΕΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Η  εκπαίδευση  στην  Αδριανή  Δράμας

Κάθε άνθρωπος αγαπά  τον  τόπο  που  γεννήθηκε,  το  χωριό  του,  το  σπίτι  του,  και  οπωσδήποτε  βλέπει  τα  πράγματα  διαφορετικά  από  τους  άλλους.  Έτσι  κι  εγώ  πού  αγαπώ  τον  τόπο  μου,  θα  σας  μιλήσω  άλλη  μία  φορά  για  το  χωριό  μου  και  συγκεκριμένα  για  την  τάση  που  έχουν  οι  κάτοικοί  του  στην  φιλομάθεια  και  στην  πρόοδο. 

Πολλοί  βέβαια  θα  γνωρίζετε  ότι  έχει  βγάλει  αξιόλογους  επιστήμονες  ιατρούς,  καθηγητές,  δασκάλους  και  δασκάλες.  Ενδεικτικά  σας  αναφέρω,  τους  ιατρούς   Σαμαρά  Στέλιο,  Ζέρβα  Γεώργιο,  τον  συμμαθητή  μου  Αραμπατζή  Γεώργιο  που  ζει  και  εργάζεται  στην  Αυστρία, τον  Σαμαρά  Ερμή, τον  οδοντίατρο  Τέγο  Κωνσταντίνο,  τούς  καθηγητές  Κουγιουμτζή  Αναστάσιο,  Μαργίδη  Πέτρο,  Κάνδρου  Παναγιώτη  τον  δάσκαλο  Σγουρή  Παναγιώτη,  τον  συγγραφέα  Νόλλα  Δημήτριο, τον  ζωγράφο  Κερεστετζή  Κωνσταντίνο  και  άλλους  που  δεν  τους  θυμάμαι  και  φυσικά  θα  τους  γνωρίζετε  εσείς  σαν  συγγενείς   ή  γείτονες.  

Τα  πρώτα  χρόνια  μετά  την  κατοχή  στο  δημοτικό  σχολείο  είχαμε  δάσκαλο  τον  Φώτη  Κονδύλη,  που  εάν  δεν  κάνω  λάθος  τον  πλήρωνε  το  χωριό  και  τις  τάξεις  τις  ανεβαίναμε  δύο  δύο  την  χρονιά,  για  να  ταιριάζει  η  ηλικία  μας  με  την  τάξη.  Το  πρωί  μας  έδιναν  γάλα  από  σκόνη  που  μας  το  ετοίμαζαν  κορίτσια  του  χωριού  και  βιταμίνες  γιατί  είχαμε αβιταμίνωση  και  το  απαίσιο  μουρουνέλαιο, το οποίο  πίναμε  όλοι  από  το  ίδιο  κουτάλι και   για  να  το  καταπιούμε  κρατούσαμε  μία  φέτα  λεμόνι.  Κατά  καιρούς  μας έδιναν  και  δέματα  με  μπισκότα,  γάλατα  και  σοκολάτες  σταλμένα από  την  UNRRA,  μία  Αμερικάνικη  οργάνωση.   

Πολλοί  γονείς,  έστελναν  τα  παιδιά  τους  στο  γυμνάσιο.  Τότε  δεν  ήταν  υποχρεωτική  η  εννεαετής  εκπαίδευση και  τα  έξοδα  ήταν  αρκετά,  γιατί  έπρεπε  να  νοικιάζουμε  δωμάτιο  στη  Δράμα,  αφού  η  συγκοινωνία  ήταν  ακόμη  στα  σπάργανα.  Για  να  πάμε  στο  γυμνάσιο  έπρεπε  να  δώσουμε  εισαγωγικές  εξετάσεις.  Μέχρι  το  1949,  τα  παιδιά  πήγαιναν  στο  γυμνάσιο  της  Δράμας  και  για  ενίσχυση  των  οικογενειών,  μας  έδιναν  κάθε  πρωί  γάλα  και  ένα  σταφιδόψωμο.  Θυμάμαι  μία  φορά  έδωσα  50  λεπτά  και  αγόρασα  ένα  κουλούρι, από το οποίο  έδωσα  το  μισό  σε  έναν  συμμαθητή  μου  από  το  Πυξάρι.  Εκείνος  μου  είπε  κάτι,  που  το  θυμάμαι πάντα:  «Με  50  λεπτά  θα  αγόραζες  μισό  ψωμί».  Φαγητό  μας  έστελναν από  τα  σπίτια  μας  δύο  φορές  την  εβδομάδα  με  το  λεωφορείο  της  γραμμής.    Από  το  1949,  πηγαίναμε  στο  γυμνάσιο τού  Δοξάτου  το οποίο  ξεκίνησε  να  λειτουργεί  και  έτσι  δεν  νοικιάζαμε  δωμάτια,  αλλά  πηγαινοερχόμασταν  με  τα  πόδια  χειμώνα  καλοκαίρι  με  λάσπες  και  με  χιόνια.  Όταν  ο  καιρός  ήταν  καλός,  μερικά  παιδιά  πήγαιναν  με  το  ποδήλατο.  Το  κούρεμα  με  την  ψιλή  ήταν  υποχρεωτικό   όπως  και  το  πηλήκιο.  Μαλλιά  επιτρεπόταν  μόνο  στη  όγδοη  τάξη  (έκτη). Πολλές  φορές  πηγαίναμε  στο  γυμνάσιο  βρεγμένοι  και  παγωμένοι.  Σαν  παιδιά,  κάναμε  και  τις  ζαβολιές  μας.  Όταν  κάποια  ημέρα  ήταν  ηλιόλουστη,  την  κάναμε  κοπάνα  κρυμμένοι  στα  πευκάκια  τού  ηρώου  τού  Δοξάτου  ή  στο  φυλάκιο  των  κυνηγών  στην  γκιόλα  «Τσατάλτζα  λάκκο»,  μέχρι  να  έρθει   η  ώρα  να  σχολάσουμε.  Μία  ημέρ  επιστρέφοντας  στο  χωριό,  στο  δρόμο  ένα  φίδι  δύο  μέτρων  μας  έκοψε  κάθετα  τον  δρόμο.  Τότε  ο  Νίκος  Δρίζης,  αυθόρμητα  έτρεξε  και  το  πάτησε.  Το  φίδι  από  τον  πόνο  γύρισε  και  δάγκωσε  το  παντελόνι  του.  Οι  υπόλοιποι  παγώσαμε  βλέποντάς  το,  μέχρι  πού  ξεκόλλησαν    τα  δόντια  του  και  παραδόθηκε.  

Αλλά  και  στον  πολιτισμό  πρωτοστατούσε  το  χωριό  διοργανώνοντας  θεατρικές  παραστάσεις  με  την  βοήθεια  του  δασκάλου  Φωτιάδη  Γεώργιου  και  με  ερασιτέχνες  ηθοποιούς  κατοίκους  του  χωριού.   Είχαμε όμως  και  επισκέψεις  πολλών  θιάσων,  που  τον  χειμώνα  έδιναν  παραστάσεις  στο  καφενείο  του  Γεμενετζή  και  το  καλοκαίρι  σε  μία  σκηνή  που  την  έστηναν  στην  αλάνα  που  υπήρχε  εκεί  πού  σήμερα  είναι  το  κοινοτικό  κατάστημα.  Πιο  γνωστός  θίασος  ήταν  του  Χαριτόπουλου,  ο οποίος  αποτελούνταν  από  μία  οικογένεια  ηθοποιών.  Μαζί  τους  ήταν  και  ο  γνωστός  Ζανίνο  με  την  οικογένειά  του.
Αλλά  και  τσίρκο  ερχόταν  πολύ  συχνά στο  χωριό  με  ζογκλέρ  και  ακροβάτες.  Χαρακτηριστική  ήταν  η  φωνή  του  ντελάλη:  «Αποοοοό......ψε  στου  Γεμενετζή  το  καφενείοοοο,  έχει  μεγάλη  παράσταση.  Θα  παίξει  η  Γκόλφω»......και  πάει  λέγοντας,  καθώς  τότε  μεγάφωνα  δεν  υπήρχαν  στο  χωριό. 

Σας  παραθέτω  και  μερικές  φωτογραφίες  μαθητών  της  περιόδου  1949  έως  1955.

1949 1η γυμνασίου στον κήπο της Δράμας. Τριφτόπουλος Θεόδωρος-Δερμισιάδης Στέλιος

1955 Γεωργιάδης Δημήτριος-Δερμισιάδης Στέλιος. Στον τάφο των φονευθέντων από τους Βούλγαρους

1954 Γεωργιάδης Δημήτριος-Τριφτόπουλος Θεόδωρος-Δερμισιάδης Στέλιος. Μελέτη στην αυλή τού Δημήτρη.

1955 Γεωργιάδης Δημήτριος-Δερμισιάδης Στέλιος-Παπαδόπουλος Στέφανος-Σαμαράς Ερμής-Τριφτόπουλος Θεόδωρος. Στο δρόμο για το γυμνάσιο Δοξάτου.

Εκδρομή στις Κρηνίδες το 1953

1955 Στην Εδεσσα με ένα συμαθητή από τα Κύργια.

1951 Στον δρόμο γιά το Δοξάτο. Οικονόμου Αντώνιος-Δερμισιάδης Στέλιος

ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ, ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΤΟ ΝΕΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ. Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΗΣ:

-ΠΡΟΕΔΡΟΣ: ΑΓΙΑΝΚΑΤΖΟΓΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
-ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ: ΜΑΝΩΛΕΣΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
-ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ: ΜΠΙΛΟΡΟΓΛΟΥ ΖΗΝΟΒΙΑ
-ΤΑΜΙΑΣ: ΚΑΓΙΟΓΛΟΥ Π. ΧΡΗΣΤΟΣ
-ΜΕΛΟΣ: ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
-ΜΕΛΟΣ: ΤΣΑΓΚΑΛΙΔΗΣ ΛΑΖΑΡΟΣ
-ΜΕΛΟΣ: ΔΟΛΔΟΥΡΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΜΕΛΟΥΣ ΕΛΕΓΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΙΝΑΙ:

-ΚΑΛΑΙΤΖΗ ΜΑΡΙΑ
-ΜΠΟΓΔΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
-ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΛΟΥ ΛΑΖΑΡΟΣ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ

  ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΝΕΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΔΡΙΑΝΗΣ, ΔΙΕΝΕΡΓΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 27-11-2011, ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ. ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ Δ.Σ. ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ, ΘΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΟΥΝ ΣΕ ΝΕΟΤΕΡΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.

   ΕΥΧΗ ΟΛΩΝ ΕΙΝΑΙ, ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ. Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ, ΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΦΘΕΙ. ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ, ΑΠΟ ΟΠΟΙΑ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΟΠΟΙΑ ΜΕΣΑ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ, ΒΟΗΘΑΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΑΣΚΟΥΜΕ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΗ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΑΣΤ. ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ

Θερισμός

Από αριστερά: ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑΣ - ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΟΥ ΕΛΙΣΑΒΕΤ - ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΛΑΖΑΡΟΣ - ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΛΕΜΟΝΑ - ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΓΕΥΣΗ - ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Καλοκαίρι 1964

Από αριστερά: ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΛΕΜΟΝΑ-ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑΣ-ΖΑΜΠΟΥΡΙΔΟΥ ΑΡΤΕΜΙΣ-ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΕΛΙΣΑΒΕΤ

Στο σπίτι του Δημητρίου Κουρμπανιδη

Από αριστερά: ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΣ - ΚΟΥΡΜΠΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - ΚΟΥΡΜΠΑΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - ΚΟΥΡΜΠΑΝΙΔΟΥ ΑΘΗΝΑ

Σε φιλική έξοδο

Από αριστερά: ΚΟΥΚΑΡΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ - ΚΟΥΡΜΠΑΝΙΔΟΥ ΒΑΣΩ - ΚΟΥΡΜΠΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ - ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΟΛΓΑ - ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΟΛΓΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ.

ΠΑΛΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ - Ο ΚΑΡΟΠΟΙΟΣ

Ο ΚΑΡΟΠΟΙΟΣ

(ΑΡΘΡΟ: ΘΕΜΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ)

φωτογραφία: www.thrakiki.gr

Μιλήσαμε για τον πεταλωτή, ας μάθουμε τώρα για τον καροποιό. Στην Αδριανή θυμάμαι δυο καροποιεία. Του Αλέκου Αραμπατζή και του Μιχάλη Μιχαηλίδη. Δεν ασχολούνταν μόνο με τα κάρα (σούστες) αλλά και με άλλες εργασίες γύρω από εργαλεία, τις τσάπες, τα δικέλλια, τα υνιά για τα αλέτρια κ.τ.λ. Το υνί  είναι το μαχαίρι στο αλέτρι. Αυτό κόβει το χώμα και είναι αφαιρούμενο με δυο βίδες. Όταν δεν έκοβε καλά το αφαιρούσαμε και το πηγαίναμε ή στον Αλέκο ή στον Μιχάλη τον Τάζογλου και τα δούλευαν εν θερμώ στο καμίνι να γίνουν κοφτερά. Αυτό για δυο φορές, μετά αγοράζαμε καινούργιο.

Όλοι έχουμε δει το κάρο, με δύο ή τέσσερις ρόδες. Με δύο ήταν ελαφρύ τύπου για γαϊδουράκια και το στάθμευες όπου ήθελες με τα χέρια. Τέτοια είχε αρκετά στο χωριό και συνήθως τα είχαν αυτοί που είχαν μικρή παραγωγή η δεν είχαν χώρο για μεγαλύτερο. Μετά ήταν τα μεγάλα κάρα (βοϊδάμαξα βαρέως τύπου), όπως σήμερα θα λέγαμε μονομπλόκ σασί για πολλά βάρη. Αυτά τα δούλευαν με άλογα. Στην εξέλιξη ήρθαν οι σούστες, πιο μαζεμένα με τέσσερις ρόδες. Σούστα λεγόταν γιατί είχε ανάρτηση πίσω-μπρος. Ανάλογα πόσο βαρέως τύπου την ήθελες, σου έβαζαν και τα ανάλογα φύλλα σούστας. Αυτή που είχαμε εμείς ήταν βαρέως τύπου. Στη φυτεία του καπνού γέμιζα τρεις βαρέλες με νερό και δεν καθόταν οι σούστες, ενώ όταν φόρτωνα το σιτάρι από την κομπίνα μέχρι 1000 κιλά το καταλάβαινε.

Όλη η τέχνη στον καροποιό ήταν οι ρόδες. Οι ακτίνες, η στεφάνη, όλα χειροποίητα από ξύλο οξιάς. 8 ώρες μακριά από το χωριό είναι τα δάση απ’ όπου έφερναν ξύλα με τα ζώα. Έκοβαν στην κορδέλα τους κορμούς σε τετράγωνα, στα μήκη που ήθελαν και τα αποθήκευαν  πολύ καιρό για να στεγνώσουν καλά .Το στρογγύλευμα του ξύλου της ακτίνας γινόταν με το χέρι. Μετά ήταν η στεφάνη από σίδερο που το δούλευαν στο καμίνι να γίνει το στρογγύλευμα και ο ομφαλός είχε πολύ δουλεία. Τώρα πως έβαζαν τη στεφάνη το σίδερο στη ξύλινη ρόδα. Έβαζαν τη στεφάνη τη σιδερένια σε τάκους να μη ακουμπά στο χώμα και γύρω-γύρω ξυλαράκια στην αρχή και μετά πιο μεγάλα αρκετή ώρα μέχρι η λάμα να κοκκινίσει, ωστόσο είχαν στερεωμένη καλά την ξύλινη ρόδα έπαιρναν τη στεφάνη με τσιμπίδες και γρήγορα την κάθιζαν στη ρόδα και γρήγορα με σφυριά τη χτυπούσαν σε όλη την περιφέρεια και καθόταν μια χαρά. Έπαιρναν και τα ξύλα φωτιά όλα γίνονταν μια χαρά. και μετά πολύ νερό για να σβήσει η φωτιά και να κρυώσει το σίδερο. Θα καταλάβατε ότι όλο αυτό γίνονταν για τη διαστολή του σιδήρου ώστε να γίνει πολύ καλή εφαρμογή και να μη διαλύσει η ρόδα το καλοκαίρι με τη ζέστη. Οι ρόδες με τον άξονα δεν είχαν ρουλεμάν αλλά ήταν με δαχτυλίδι. Στη φυτεία βάζαμε πιο συχνά γράσο γιατί μπαίναμε μέσα στις γκιόλες να γεμίσουμε τα βαρέλια γρήγορα με νερό (η γκιόλα για όσους δε ξέρουν είναι η χωμάτινη δεξαμενή με 1-2 μέτρα νερό όπου έμπαινες μέσα με τη σούστα και το ζώο). Μετά γινόταν το κάσωμα και η βαφή. Ανάλογα πως την ήθελες με φρου-φρου ή σκέτο ένα χρώμα. Στον Άγιο Αθανάσιο (Μπόργιανη) είχαν οργανωθεί καλύτερα και τις έβαφαν με πολλά και ωραία χρώματα και λουλουδάκια. Πολύ καλή δουλειά. Γι’ αυτό είχαν πελάτες από όλη την Ελλάδα.

Το ζέψιμο του ζώου στη σούστα, είχε δυο τρόπους. Με αλυσίδες και με στραβόξυλο. Το στραβόξυλο είναι ένα τόξο κλειστό πάνω απ’ κεφάλι του ζώου. Βάζαμε το χαμούτι στο λαιμό του ή με αλυσίδες ή με λουριά για στραβόξυλο. Η άλλη εξάρτηση του ζώου ήταν το καπίστρι. Αυτό το βάζαμε στο κεφάλι και συγχρόνως περνάγαμε κι ένα σίδερο στο στόμα του. Πάνω σε αυτό το σίδερο ήταν τα χαλινάρια (τιμόνι). Στα μάτια του είχε και δυο παρωπίδες για να βλέπει μόνο εμπρός. Με τις σούστες υπήρχαν προβλήματα με τις κατηφόρες, ιδιαίτερα σε άσφαλτο. Γι’ αυτό το λόγο τις εφοδίαζαν με φρένο. Ιδιαίτερα όταν πηγαίναμε διακοπές στην Καβάλα, στην Καλαμίτσα υπήρχαν πολλά «γκιντίκια» (έτσι λένε τις ανηφόρες-κατηφόρες) και για να μη γλιστράμε, φρένο. Το φρένο ήταν ένα παπούτσι σιδερένιο με ένα κομμάτι αλυσίδας. Ανάλογα το μήκος, σηκώναμε τη μια ρόδα από τις πίσω και την καθίζαμε επάνω στο φρένο. Την αλυσίδα την δέναμε κάπου επάνω στη σούστα, οπότε υπήρχε η τριβή του φρένου. Στην κατηφόρα το ζώο έκανε μια σχετική προσπάθεια και έτσι ο οδηγός ήταν ήσυχος.