ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΔΡΙΑΝΗ ΔΡΑΜΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ κ. ΜΥΣΤΗΡΙΔΗ ΙΩΑΝΝΗ - ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΔΡΙΑΝΗΣ - "ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΟ ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ" ΣΤΗΝ ΑΛΦΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΔΡΑΜΑΣ.

ΤΑ 4 ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΑΝΕΒΑΣΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ YOUTUBE Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Σ. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ, ΕΓΓΟΝΟΣ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ.

 

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΑΔΡΙΑΝΗΣ - 1962

Η ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΑΔΡΙΑΝΗΣ ΣΥΣΤΑΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 42/1962 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΔΡΙΑΝΗΣ. ΕΠΕΙΤΑ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΤΟ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 560 ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 137 Φ.Ε.Κ. - ΤΟΜΟΣ Α' / 04-9-1962

ΝΕΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Πανήγυρις Αη Γιάννη 8 Μαϊου 1968
Ευαγγελία Μαυρομιχάλη
Ανατολή Κουρτίδου
Μαρία,Χρυσούλα,Μέλπω Μαυρομιχάλη
Ελένη Ιωαννίδου

Κοινότητα Ανδριανής 1963, Πρώτες επισκέψεις Μεταναστών
Καλλιόπη Κουρτίδου-Βογιατζή
Παρθένα Κουρτίδου
Αδάμος Κουρτίδης
Γεωργία Κουρτίδου

Δρόμος Νικηφόρου-Αδριανής έπιστροφή από προίκα(Οκτώβριος 1958)
Καλλιόπη Κουρτίδου
Δρόσος Στεργιάδης(οδηγός)
Λάκης Καραγιάννης

Καφενείον Γεμενετζή (Αδριανή 1955) από αριστερά
Σταυρούλα Νικολαϊοδου
Αντιγόνη Σταυρίδου
Σοφούλα Φιγκοπούλου
Καλλιόπη Κουρτίδου
Ιωάννης Κουρτίδης. Δίπλα πάνω Στέλιος Δερμισιάδης
Στέλιος Φιγκόπουλος
Γιάννης Κων/νίδης
Στέλιος Νικολαϊδης
Μαρία Αμανατίδου
Δήμητρα Κονδύλη(Πύργιλη)

Απόκριες 1955-56 Παλιά πίσω πλευρά Δ.Σχολείου
Κων/να Κουρτίδου
Ανατολή Χατζηιωσηφίδου
Καλλιόπη Κουρτίδου
Δέσποινα Χατζηπάνου
Στράτος Παπαδόπουλος

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΔΑΝΑΗ Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ κα. ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ. ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΜΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ. ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΥΛΙΚΟ (ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ) ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΟΥΝ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΣΤΕΙΛΕΙ ΣΤΟ kdoldur@gmail.com

ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΜΕΡΙΚΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ. Ο κ. ΚΟΥΡΟΓΛΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ), Ο κ. ΠΕΤΡΙΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ (ΠΑΠΛΩΜΑΤΑΣ), Ο κ. ΣΑΜΑΡΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΗΣ), Η κ. ΒΑΣΣΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ (ΚΟΜΜΩΤΡΙΑ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΕΠΟΧΗΣ), Ο κ. ΚΟΣΕΟΓΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ (ΓΑΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΕΚ ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ-ΡΑΦΤΗΣ), ΣΕ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΓΑΖΑΝΗ (ΤΥΡΟΚΟΜΕΙΟ). ΕΠΙΣΗΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥΣ, ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΥΠΗΡΧΕ ΜΑΙΑ (ΓΝΩΣΤΗ ΩΣ ΜΑΜΗ), ΚΑΡΟΠΟΙΕΙΟ, ΠΕΤΑΛΩΤΗΡΙΟ ΖΩΩΝ.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

ΑΠΟ ΤΟΝ κ. ΣΤΕΛΙΟ ΔΕΡΜΙΣΙΑΔΗ
 

   Η  χώρα  μας  βρέθηκε  πολλές  φορές  σε  δύσκολη  οικονομική  κατάσταση  για  διάφορους  λόγους. Εγώ  θα  έλεγα  ότι  φταίει  η  πολύ  εξυπνάδα  μας,  που  πολλές  φορές  καταντάει  βλακεία  και  ο  πολύς  εγωισμός  μας.  Έξυπνος  λαός  είμαστε  γι  αυτό  προοδεύουμε  σε  άλλες  χώρες  και  προσαρμοζόμαστε  εύκολα.  Σε  περιόδους  οικονομικής  κρίσης  παίρνουμε  τα  μάτια  μας  και  φεύγουμε  και  γινόμαστε  μετανάστες  σε  πλούσιες  χώρες,  οι  οποίες  δεν  γεννήθηκαν  πλούσιες  αλλά  έγιναν  χάρη  στην  μεθοδικότητα  και  τον  προγραμματισμό  που  δυστυχώς  λείπει  από  εμάς.   Μία  τέτοια  περίοδος  ήταν  η  δεκαετία  τού  1950.  Πολλοί  νέοι  τού  χωριού  έφυγαν  στο  εξωτερικό.  Αρχικά  στο  Βέλγιο για  να  δουλέψουν  στα  ανθρακορυχεία.  Δουλειά  δύσκολη  και  ανθυγιεινή. Ακολούθησε  η  Γερμανία   την  δεκαετία του 1960.  Όχι  παράνομοι  μετανάστες  αλλά  καθ'  όλα  νόμιμοι.  Πολλοί  μετά  από  ένα  χρόνο  γύρισαν  στο  χωριό,  άλλοι  έμειναν  για  πολλά  χρόνια  και  άλλοι  μόνιμα. Όσοι  δούλεψαν έστω κι  ένα  χρόνο  πήραν  και  την  ανάλογη  σύνταξη.  Εδώ  πόσες  χιλιάδες  ένσημα  πρέπει  να  έχεις  για  να  πάρεις  σύνταξη;    

  Παραθέτω μερικές αναμνηστικές  φωτογραφίες  από  τα  ανθρακορυχεία  τού  Βελγίου  μέσα  στην πόλη  αλλά  και  μπροστά  στον  λόφο  από  καρβουνόσκονη  πού  τρώει  τα  πνευμόνια.  

    Πολλοί  θα  δούνε  γνωστά ή  συγγενικά  τους  πρόσωπα.

ΠΟΣΟ ΜΙΚΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ κ. ΘΕΜΗ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗ

   Πριν 10 ημέρες ήμασταν στο νεκροταφείο της Ηλιούπολης, στην Αθήνα καθώς έφυγε από τη ζωή ο γαμπρός μου ΜΠΕΛΛΟΣ Δημήτριος, από τα Κύρια. Εκεί λοιπόν είχαμε ένα επεισόδιο υγείας και άμεσα κάλεσα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Σε λίγο χρόνο ήρθαν δύο διασώστες με μηχανές. Ο ένας, ήρθε κοντά μας με τα απαραίτητα για τις πρώτες βοήθειες. Δεν ξέρετε πόσο καλά φέρθηκε στην ασθενή. Της μιλούσε συνεχώς με πολύ ωραίο τρόπο και με τις τεχνικές του, τη συνέφερε και ηρεμήσαμε. Όσο της έβαζε τον ορό, ήρθε και το ασθενοφόρο για τη μεταφορά στο νοσοκομείο και σήμερα είναι καλά. 
   Όσο να είναι, πιάσαμε και κουβεντούλα. Τον ρωτάω: "Από που είσαι παλικάρι?". "Από Αδριανή Δράμας" μου απαντά. Όλοι μας, μείναμε με ανοιχτό στόμα. Ναι, είναι ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΖΙΔΗΣ - Διασώστης του ΕΚΑΒ. Πάρα τη φόρτιση της ώρας, γελάσαμε και λίγο. Δε ξέρετε πόσο χάρηκα που ένας πατριώτης μας έτυχε να με βοηθήσει. 
   Μάλιστα φίλοι μου, υπάρχουν πολλοί και καλοί άνθρωποι και δε πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα. Όλοι μας, με τον τρόπο μας, μπορούμε να βοηθήσουμε μήπως αυτός ο τόσο καλός τόπος πάει κάποτε καλύτερα, για τα παιδιά μας. Ευχαριστώ πολύ την ομάδα των διασωστών για την προσφορά τους. Να είναι καλά να τρέχουν να μας προλαβαίνουν στις δύσκολες στιγμές μας.

ΩΡΑ ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ.

Η ΠΡΟΙΚΑ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ κ. ΣΤΕΛΙΟ ΔΕΡΜΙΣΙΑΔΗ

Μία  παράδοση  πολλών  αιώνων,  ήταν  και  η  προίκα  που  έπρεπε  να  έχει  κάθε  κοπέλα  για  να  δημιουργήσει  το  δικό  της  σπιτικό.  Με  το  σκεπτικό  ότι  ο  άντρας  με  την  εργασία  του  έπρεπε  να  συντηρεί  την  οικογένειά  του, έπρεπε  και  η  γυναίκα  να  συμβάλλει  με  τον  δικό  της  τρόπο  οικονομικά.  Αυτός  ο  τρόπος  ήταν  η  προίκα,  λες  και  η  γυναίκα  δεν  συνέβαλλε  με  την  εργασία  της  στα  οικονομικά  της  οικογένειας,  πολλές  φορές  περισότερο  από  τον  άντρα,  γιατί  είχε  και  την  ανατροφή  των  παιδιών.  Οι  άντρες  συνήθως  καμάρωναν  για  τα  παιδιά  τους,  αλλά  το  άλλαγμα  της  πάνας  και  το  τάισμα  του  μωρού  με  το  μπιμπερό,  ήταν  ντροπή  να  το 
κάνει  ο  πατέρας.  Νοοτροπία  πολύ  παλιάς  εποχής.  Σήμερα  καμαρώνω  που  οι  νέοι  πατέρες  φορούν  τον  μάρσιπο  στο  στήθος  ή  βγάζουν  το  νήπιό  τους  βόλτα  με  το  καρότσι.

Μία  εβδομάδα  πρίν  το  γάμο,  οι  φίλες  της  νύφης  έπλεναν  και  σιδέρωναν  την  προίκα  της  και  μετά  την  άπλωναν  στα  δωμάτια  του  πατρικού  της  σπιτιού  σε  κοινή  θέα,  για  να  φανεί  τι  είχε  ετοιμάσει  η  νύφη.  Τότε  γινόταν  ο  σχολιασμός  από  τις  γυναίκες.  Πόσα  κεντήματα,  πόσα  σεντόνια,  πόσες  μαξιλαροθήκες,  πόσα  χαλιά  είχε,  πράγμα  που  έφερνε  σε  πολύ  δύσκολη  θέση  την  οικογένειά  της  που  δεν  μπορούσε  να  αντεπεξέλθει  οικονομικά,  πράγμα  απαράδεκτο.  Πολλές  φορές  συντασόταν  και  προικοσύμφωνο.  Ευτυχώς  η  προίκα  καταργήθηκε  και  νομοθετικά και  μαζί  καταργήθηκαν  και  όλα  τα  γραφικά  έθιμα.  Εκείνο που  δε  μπορεί  βέβαια  να  καταργηθεί  είναι  η  βοήθεια  των  γονιών  στα  παιδιά  τους. 

Την  παραμονή  του  γάμου  πάλι,   οι  φίλες  της,  φόρτωναν  τα  προικιά  σε  κάρα  για  να  τα  φέρουν  στο  σπίτι  του  γαμπρού.  Στη  διαδρομή,  τα  πιτσιρίκια  έκλειναν  το  δρόμο  με  σκοινί  μέχρι  να  πάρουν  τα  διόδια...ας  το  πω  έτσι.  Φτάνοντας  στο  σπίτι  του  γαμπρού,  έπρεπε  ο  γαμπρός  να  πληρώσει  κάτι  στα  κορίτσια  γιά  τον  κόπο  τους  αλλιώς  δεν  την  παρέδιδαν.  Μετά  από  διαπραγματεύσεις,  τελικά  έμπαινε  η  προίκα στο  σπίτι  και  στολιζόταν  ξανά.  Η  φωτογραφία  περιγράφει  ανάγλυφα  όλο  αυτό  το  γραφικό  έθιμο.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Κ. ΣΑΜΑΡΑΣ (1902 - 1971)

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Κ. ΣΑΜΑΡΑΣ  (1902 - 1971)

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Κ. ΣΑΜΑΡΑΣ

ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΔΡΙΑΝΗΣ

Γεννήθηκε το 1902 στην κοινότητα Αδριανής του Νομού Δράμας. Γονείς του ήταν ο Κωνσταντίνος Σαμαράς, αγρότης και η Βασιλική Αραμπατζή, οι οποίοι πέθαναν όταν ο Στυλιανός ήταν ακόμη έφηβος. Ο Στυλιανός Σαμαράς διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα στην ιδιαίτερη πατρίδα του και αργότερα σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1930. Το 1932 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του ίδιου Πανεπιστημίου. Ακολούθησαν μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία και στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη όπου μαθήτευσε και συνεργάστηκε με τον επιφανή καθηγητή της Παθολογίας Φρουγκόνι, Διευθυντή της Βασιλικής Παθολογικής Κλινικής. Το 1938 ανακηρύχθηκε υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην έδρα της Παθολογικής Φυσιολογίας. Το 1940 έγινε Διευθυντής του Στρατιωτικού Νοσοκομείου και σύμβουλος της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης.

Όταν το 1942 δημιουργήθηκε η Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου  Θεσσαλονίκης, εκλέχθηκε Τακτικός Καθηγητής στην έδρα της Παθολογικής Ανατομικής και Γενικής Παθολογίας. Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, προκειμένου να ενισχύσει και να εμπλουτίσει τη νεοσύστατη Ιατρική Σχολή με την απαραίτητη υποδομή, απέστειλε το 1945 τον Καθηγητή Στυλιανό Σαμαρά στην Αμερική. Στόχος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ήταν με την επιστροφή του ο Στυλιανός Σαμαράς να μεταφέρει την εμπειρία και τις γνώσεις του από την εκεί έρευνά του στην Ελλάδα. Το 1947 υπέβαλε αίτηση παραίτησης από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ενημερώνοντας ότι ανέλαβε την Αμερική επιστημονική θέση. Η παραίτησή του έγινε δεκτή διά Βασιλικού Διατάγματος που εκδόθηκε στις 29 Απριλίου 1947 και αυτοδίκαια ίσχυε από το 1945. Το ίδιο έτος έγινε Καθηγητής της Πειραματικής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κραίητον. Από το 1965 συγκαταλεγόταν μεταξύ των ερευνητών του περίφημου Ιατρικού Κέντρου Ερευνών Άλμπερτ Αϊνστάιν στη Φιλαδέλφεια. Ασχολήθηκε πολλά χρόνια με την έρευνα και γι’ αυτό αναγνωρίστηκε διεθνώς και εξελέγη τιμητικά μέλος πολλών εταιριών.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1968 και, επηρεασμένος από το θάνατο της αδελφής του, που συνέβη μία ημέρα μετά την επιστροφή του, συνέταξε μία ιδιόγραφη διαθήκη στις 14 Ιουνίου 1968, την οποία αργότερα διόρθωσε και καθαρόγραψε. Σύμφωνα με αυτήν, άφησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τα βιβλία του (με περιεχόμενο ιατρικό, φιλολογικό, φυσικοχημικό, βιολογικό και ιστορικό) λόγω της ευγνωμοσύνης που ένιωθε για τους καθηγητές του που τον βοήθησαν στα πρώτα βήματα της επιστημονικής του σταδιοδρομίας. Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης άφησε την ακίνητη περιουσία του και συγκεκριμένα ένα ακίνητο που είχε κληρονομήσει από την χήρα αδελφή του, στην Καβάλα, με σκοπό τη χορήγηση υποτροφιών σε άρρενες διδάκτορες της Ιατρικής. Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αδριανή, όρισε να δίδεται το ένα έκτο των ετήσιων εισοδημάτων της περιουσίας του για τη συντήρηση και τον πλουτισμό της βιβλιοθήκης της κοινότητας σε μνήμη της αδελφής του Στέλλας και του συζύγου της Ιωάννη Παπαδόπουλου.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε στην Αθήνα. Ο Στυλιανός Σαμαράς πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου 1971 σε ηλικία 69 ετών. Η σωρός του ετάφη στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αδριανή, όπως ο ίδιος επιθυμούσε.

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΘΕΡΜΑ ΤΗ ΘΕΙΑ ΜΟΥ, ΣΑΜΑΡΑ Β. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ. ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΕ ΠΟΛΥΤΕΛΕΣ ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΥΣ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΔΑΝΕΙΣΕ. ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΙΔΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ ΣΑΜΑΡΑ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΚΑΙ ΣΑΜΑΡΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ.

ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ. 1950 - 1960

ΑΠΟ ΤΟΝ κ. ΣΤΕΛΙΟ ΔΕΡΜΙΣΙΑΔΗ

Μερικά  μπουκέτα  από  το  περιβόλι  του  χωριού  της  περιόδου  1950 - 1960,  με  πολύ  γνωστά  μας  πρόσωπα.

1

2

3

4

5

6

7

Συμβολικό κλείσιμο σχολείων Μικροχωρίου - Φτελιάς και Αδριανής - Νικηφόρου

ΑΠΟ www.dramania.gr

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ & ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

ΜΙΚΡΟΧΩΡΙΟΥ - ΦΤΕΛΙΑΣ

N. ΔΡΑΜΑΣ

Το σχολείο μας είναι ένα 6/Θ διεδρικό σχολείο, στεγάζεται δηλαδή σε δύο σχολικά κτίρια, από τρεις τάξεις το καθένα, στο Μικροχώρι (που είναι και η έδρα) και στην Φτελιά. Συνέπεια αυτού λοιπόν είναι να μεταφέρονται καθημερινά παιδιά, από το ένα χωριό στο άλλο. Μέχρι τώρα η μετακίνηση αυτή γινόταν με λεωφορεία του ΚΤΕΛ ν. Δράμας, τα οποία μίσθωνε η Νομαρχία.

Πριν λίγες βδομάδες όμως, σε μια συνάντηση που είχαν εκπρόσωποι του ΚΤΕΛ με την Περιφέρεια, η οποία είναι αρμόδια πλέον για την μεταφορά των μαθητών, υπήρξε οικονομική διαφωνία μεταξύ τους, με συνέπεια την άρνηση των οδηγών του ΚΤΕΛ να συνεχίσουν αυτά τα δρομολόγια. Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να εξετάσουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, δεν είναι δική μας δουλειά άλλωστε. Αυτό που ξέρουμε όμως σίγουρα, είναι ότι οι μοναδικοί που δεν φταίνε είναι τα παιδιά μας, αυτά την πληρώνουν όμως. Δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε, ότι εν έτει 2011, θα υπάρχουν παιδιά που θα σταματήσουν τα μαθήματά τους ένα μήνα νωρίτερα από το κανονικό γιατί οι γονείς τους αδυνατούν να τα μεταφέρουν μέχρι το σχολείο τους. Γινόμαστε μάρτυρες καθημερινά, εξάχρονων παιδιών, που πάνε με την τσάντα στο σχολείο κι επειδή δεν έχει λεωφορείο να τους μεταφέρει στο διπλανό χωριό, γυρνάνε στο σπίτι τους με κατεβασμένα κεφάλια. Θέλουμε να πούμε λοιπόν σε κάθε υπεύθυνο ότι δεν έχουν την δυνατότητα όλοι οι γονείς να μεταφέρουν τα παιδιά τους, είτε γιατί δεν έχουν δικό τους μεταφορικό μέσο είτε γιατί είναι εργαζόμενοι, με ωράρια διαφορετικά από αυτά των σχολικών ωραρίων.

Γι' αυτόν τον λόγο λοιπόν, αποφασίσαμε από κοινού με τους γονείς του Δημοτικού Σχολείου Αδριανής - Νικηφόρου, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα με εμάς, να κλείσουμε συμβολικά τα σχολεία μας για μία μέρα, την Τετάρτη 25/05/2011. Θεωρούμε ότι η φετινή σχολική χρονιά έχει τελειώσει, κάπως πρόωρα βέβαια για κάποιους μαθητές, καθώς δεν υπάρχει χρόνος να βρεθεί κάποια λύση. Θέλουμε να χτυπήσουμε τα καμπανάκι όμως σε κάθε υπεύθυνο, ότι αν δεν παρθούν τα κατάλληλα μέτρα τώρα, τον Σεπτέμβριο θα το βρουν πάλι μπροστά τους το πρόβλημα και πιο έντονο μάλιστα, γιατί με το σχέδιο Καλλικράτης και τις συγχωνεύσεις των σχολείων, του χρόνου θα μετακινείτε υπερδιπλάσιος αριθμός μαθητών. Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο και τον χώρο που μας διαθέσατε.

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου                                                Η Γραμματέας του Συλλόγου

ΠΑΓΚΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ                                                     ΦΕΡΣΙΖΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ